Twee jongeren vol vertrouwen

Mucyo en Dries zijn de ambassadeurs van de Week van de Brailleliga 2026. Allebei zijn ze zwaar slechtziend, maar dat houdt hen niet tegen om volop plannen te maken. Hun sterke boodschap is positief en inspirerend.

Mucyo werd te vroeg geboren en verbleef een tijdje in de couveuse. Een te hoge dosis zuurstof veroorzaakte een netvliesloslating. Vandaag, op 23 jarige leeftijd, is het netvlies in zijn rechteroog volledig losgekomen, terwijl het linkeroog gestabiliseerd is. Zijn zicht schommelt van dag tot dag en kan evolueren naar blindheid.

Dries, 29 jaar, is slechtziend van bij de geboorte. Wat een ziende persoon op 10 meter ziet, ziet hij pas op minder dan 1 meter. Zijn oogaandoening wordt veroorzaakt door een uiterst zeldzame genetische mutatie — wereldwijd zijn slechts drie gevallen bekend. Hoewel ook hij weet dat zijn zicht kan achteruitgaan richting blindheid, staat Dries ’s ochtends niet op met die gedachte. Hij focust liever op alles wat wél mogelijk is.

Op welke leeftijd deden jullie een beroep op gespecialiseerde begeleiding?

Mucyo: Ik woon in Luik en ging naar school in het IRHOV (Koninklijk Instituut voor Personen met een Auditieve of Visuele Handicap). Een leerkracht stelde daar voor om contact op te nemen met de Brailleliga. Zonder echt te beseffen waarom of wat ik eraan zou hebben, had ik een eerste gesprek met een maatschappelijk assistent. Die vroeg bij het AViQ steun aan voor de aankoop van aangepast materiaal. Daarna volgde ik oriëntatie- en mobiliteitslessen met Joaquim en Florine. In het begin had ik het erg moeilijk met de witte stok. Als kind nam ik deel aan zomerkampen, zoals het boerderijkamp. Daar ben ik voor het eerst op een pony geklommen! Ik heb ook brailleboeken ontleend in de bibliotheek, al luister ik vandaag vaker naar audioboeken. Toen ik alleen ging wonen, kwam een begeleidster tactiele markeringen aanbrengen op onder meer mijn huishoudtoestellen.

Onlangs volgde ik een beroeps-opleiding tot onthaal- en administratief medewerker en legde ik met succes het examen af. Vandaag ondersteunt jobcoach Natacha mij in mijn zoektocht naar werk. Ik heb de eerste selectieslagen voor het Parlement van de Franse Gemeenschap doorstaan en onlangs het mondelinge examen afgelegd. Ik wacht op nieuws om te weten of ik in de wervingsreserve opgenomen word. Daarnaast wil ik ook andere pistes verkennen, zoals modellenwerk.

Dries: Als kind droeg ik een bril, maar op mijn 14de is mijn zicht sterk achteruitgegaan. Ik kreeg toen het advies om braille te leren, een witte stok te gebruiken en technische hulpmiddelen te leren inzetten. Dat was erg veel tegelijk, en ik zag het nut er toen niet van in. Pas op mijn 21ste heb ik de witte stok aanvaard. Dat is geen gemakkelijke stap. Gelukkig ben ik van nature positief.

Vandaag ondersteunt jobcoach Cien mij bij mijn zoektocht naar werk. De arbeidsmarkt betreden is absoluut niet eenvoudig: de werkplek én de functie moeten toegankelijk zijn. En meer dan andere werkzoekenden moet je voortdurend bewijzen wat je kunt. Ik studeerde af als leerkracht geschiedenis en cultuurmanagement, en zoek een job waarin ik mijn vaardigheden en passie kan combineren. Al heb ik snel begrepen dat een loopbaan als leerkracht moeilijk zou worden: tijdens stages merkte ik hoe lastig het is om een klas te leiden als je slechtziend bent. Leerlingen testen je voortdurend uit.

En in jullie vrije tijd, wat zijn jullie passies?

Mucyo: Elke ochtend doe ik 50 push-ups zodra ik opsta, voor ik de trein naar Brussel neem om mijn opleiding voort te zetten. Ik beoefen vovinam, een Vietnamese krijgskunst. Ik heb een blauwe gordel met twee strepen. In 2023 nam ik mijn zus mee naar het wereldkampioenschap in Vietnam (lacht).

Ik ga ook graag op stap met vrienden. Mijn dagelijks leven lijkt sterk op dat van Sam, de hoofdpersoon uit de sensibiliserings campagne.

Dries: Ik speel torbal, een teamsport met een bal, voor blinde en slechtziende spelers. Ik ga graag naar musea en naar culturele evenementen die me interesseren. Met mijn witte stok en de functies van mijn smartphone kan ik me zelfstandig en veilig verplaatsen. Daarnaast ben ik vrijwillige gids op twee historische locaties uit de Tweede Wereldoorlog. En ik doe aan stand-upcomedy. Ik maak deel uit van een ensemble en sta binnenkort opnieuw op de planken.

Wat betekent het om ambassadeur te zijn?

Mucyo: Het is een geweldige kans om te sensibiliseren rond de visuele handicap. Buiten mijn ogen functioneer ik net als iedereen. Inclusie is belangrijk, en dankzij de Brailleliga voel ik me vandaag vrij en zelfstandig. Ik hoop snel werk te vinden. De rest volgt vanzelf.

Dries: Sensibilisering is inderdaad essentieel. In november vorig jaar mocht ik op uitnodiging van de Brailleliga een inspiratiedag modereren over de tewerkstelling van personen met een visuele handicap. Een prachtig initiatief, en ik hoop dat het een positieve impact heeft. Ik wil jongeren ook aanmoedigen om open te spreken over hun handicap. Dat helpt hun omgeving beter te begrijpen wat ze doormaken — beter dan te doen alsof je beperkingen niet bestaan.

Een handicap accepteren is nooit eenvoudig, zeker niet wanneer die in de loop van je leven ontstaat. Maar het loont om het leven anders te leren omarmen en te focussen op je mogelijkheden.