Blind Sherlock

Op 23 januari 2026 ging de serie Blind Sherlock in première op Netflix. Het is een Belgisch-Nederlandse fictiereeks, waarin het blinde hoofdpersonage, Roman, zijn droomjob bemachtigt bij de politie van Rotterdam. Bij de Brailleliga stonden we aan de zijlijn tijdens de zoektocht naar de blinde acteurs, de blindengeleidehond en de sensibilisering op de set. Scenarist Kristof Hoefkens vertelt ons meer.

Ontdek de podcast ‘In het spoor van de Witte Stok’. In deze podcast gaan we in gesprek met Bart Kelchtermans die de hoofdrol vertolkt in de reeks. Hij vertelt ons meer over zijn fantastische avontuur.

Kristof, hoe zijn jullie op het idee gekomen om deze serie te maken?

Vijf à zes jaar geleden las ik een artikel over de blinde Sacha Van Loo. Met zijn uitzonderlijk gehoor werkte hij twaalf jaar voor de federale politie als telefoontapper. Eén kort geluid volstaat voor hem om te weten met welke auto een verdachte rijdt. Onze ontmoeting even later legde de basis van Blind Sherlock.

Tijdens gesprekken met Sacha werd snel duidelijk dat deze rol door iemand die echt blind of zwaar slechtziend is gespeeld moest worden. Blind zijn bepaalt elk detail van het dagelijks leven. Ik zag dat bijvoorbeeld toen Sacha in een restaurant het bord aftastte om te weten waar alles lag. Zulke dingen moesten in de reeks, ik wilde de hele leefwereld van een blind of slechtziend persoon geloofwaardig in de reeks neerzetten, omdat het net zo een belangrijk element is van dat personage.

In tv-reeksen of films worden personen met een visuele handicap altijd ofwel als superhelden in de verf gezet die geen last hebben van hun handicap, ofwel als arme stakker. Wij willen daar tussenin zitten, een mens van vlees en bloed in beeld brengen, die zich niet laat afremmen door zijn handicap, die een leven opbouwt, maar die natuurlijk wel leeft met een handicap die in elk aspect van zijn dagelijks leven een belangrijke rol speelt. Wij hadden dus wel vrij snel door dat het echt iemand blind moest zijn, die de rol op zich nam. En dan begon onze zoektocht. 

Hoe pakten jullie deze zoektocht aan?

We gebruikten alle kanalen die we kenden, en zochten zeker een jaar. In de laatste rondes vonden we Bart, een van jullie leden. Hij had geen acteerervaring, dus ging Maarten Goffin, mijn co-scenarist, intensief met hem aan de slag om hem het vak aan te leren.

Hoe was het voor de crew om meerdere mensen met een visuele handicap op de set te hebben?

Voor de opnames kwam de Brailleliga bij ons een sensibiliseringssessie geven zodat de crew zich iets kon voorstellen bij hoe het is om als blinde of slechtziende door het leven te gaan. We zetten simulatiebrillen op zodat we het aan de lijve konden ondervinden en volgden bij jullie een pre- en postnatale cursus voor blinde en slechtziende ouders.

In het begin merkte je een soort ongemakkelijkheid op de set omdat mensen zich niet direct een houding wisten te geven of schrik hadden om het woord ‘zien’ te gebruiken. Maar tegen het einde van de draaiperiode was er een automatisme en wist iedereen, ah ja we mogen niet allemaal tegelijk beginnen babbelen tegen Bart, want hij moet de stemmen dan identificeren, ... Dus hem heel direct aanspreken voor aanwijzingen, hem begeleiden, hem even vragen of er hulp nodig is, een korte briefing geven over wat er nu gaat gebeuren, uitleggen waar de cateringtafel staat en wat erop ligt,... Het gebeurde allemaal in een natuurlijke flow zonder enige betutteling, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, dat vond ik heel mooi en waardevol om te mogen meemaken van dichtbij. 

Ook Sam, een van onze blindengeleidehonden speelt mee in de reeks. Hoe verliep dat?

Ze zeggen altijd: als je vlot wil filmen, gebruik geen kinderen en geen dieren in je scenario. Dit advies sloegen we in de wind. We wilden graag een echte blindengeleidehond in de reeks omdat die honden natuurlijk een specifieke opleiding kregen en op een andere manier bewegen. We zijn heel tevreden over het resultaat. Onlangs bekeek Sacha de eerste aflevering, en hij vond dat we het aspect blind zijn heel goed in beeld gebracht hebben. Dat was het ons doel!

Hoe kijk je zelf terug op deze niet alledaagse ervaring?

Op voorhand sta je er niet bij stil, maar er komt heel wat bij kijken. We moesten heel veel van onze vaste gewoontes herdenken. Een table read zoals bij andere series kon niet: de acteurs komen daar onvoorbereid toe, krijgen het scenario op papier en we beginnen samen te lezen om te kijken of het scenario werkt, of de dialogen kloppen. Dat kon hier dus niet, je kan een blinde acteur niet onvoorbereid vijftig bladzijden laten lezen. Anders moet hij alle dialogen al auditief voorbereiden wat heel tijdrovend is. Bart leert alles uit het hoofd, dus lastminute scriptwijzigingen waren moeilijk.

Ook setwijzigingen waren lastig: een deur die plots ergens anders staat, betekent voor hem opnieuw leren. Een acteursspel is actie, reactie, maar Bart ziet natuurlijk de gelaatsuitdrukkingen van zijn tegenspelers niet. Deze natuurlijke reactie van Bart was dus heel waardevol om de geloofwaardigheid van zijn personage te onderstrepen. Dat spanningsveld is heel tof maar vroeg een volledige herdenking van onze vaste processen: acteursregie, belichting, geluid, kabels, catering, postproductie…

In de maatschappij moet de persoon met een handicap zich voortdurend aanpassen, en hier in onze kleine setwereld paste iedereen zich aan aan de visuele handicap. Heel waardevol om mee te maken! 

Ontdek de podcast ‘In het spoor van de Witte Stok’. In deze podcast gaan we in gesprek met Bart Kelchtermans die de hoofdrol vertolkt in de reeks. Hij vertelt ons meer over zijn fantastische avontuur.