Pascale De Coster

“De voldoening die het me geeft wanneer ik 's avonds naar huis terugkeer, is onbetaalbaar.”

Pascale De Coster

Pascale De Coster, een actieve dame van 53 jaar, kwam in 2007 met de Brailleliga in contact toen haar aandacht werd getrokken door een advertentie in de Zondagskrant. Sindsdien maakt ze deel uit van een leuk team vrijwilligers die blinde en slechtziende personen helpen tijdens creatieve activiteiten in de Brailleclub van Antwerpen. 

Pascale heeft steeds creatieve vingers gehad, en al knutselend draagt ze de leden van de Brailleclub een warm hart toe. Zo helpt ze hen bij het maken van o.a. bloemstukken, sieraden, vilten broches, enz. Allemaal leuke hebbedingetjes die de leden van de Club met fierheid schenken aan familie en vrienden. 

“Aanvankelijk had ik geen enkele ervaring met blinde en slechtziende personen”, vertelt Pascale. “Ik ben, naast moeder van drie kinderen, ook nog twee dagen in de week 'nanny' voor vier kleine kindjes waarvoor ik de naschoolse opvang verzorg. Ik voelde me echter aangesproken tot de oproep van de Brailleliga, aangezien ik creatief en sociaal vaardig ben. Het creatieve luik van de “job” werd echter heel snel aangevuld met een veel diepgaander luik: je bent als vrijwilliger namelijk een luisterend oor aan wie personen met een visuele handicap hun verhaal even kwijt willen. De personen die ik help, zijn vaak alleen thuis. De Brailleclub is dan ook zowel voor hen als voor mijzelf een moment waarnaar ongelooflijk wordt uitgekeken. De voldoening die het me geeft wanneer ik 's avonds naar huis terug keer, is onbetaalbaar. Ik voel me voldaan en gelukkig. Daar kun je geen prijs op zetten. Bovendien is er nog een derde luik die het vrijwilligerswerk voor de Brailleliga de moeite waard maakt. Er is namelijk een heel goede band ontstaan tussen de vrijwilligers van de Brailleclub onderling. Ik mag bijna zeggen dat wij vriendinnen zijn geworden, en dat is heel bijzonder.”

Pascal is niet enkel een helpende hand binnen de Brailleclub. Zij is ook actief tijdens uitstappen en culturele activiteiten waarbij zij de personen met een visuele beperking begeleidt. Ze helpt hen de hele dag door, begeleidt hen tijdens de busreis, het middagmaal, enz. “Om op een juiste manier om te gaan met personen met een visuele beperking, krijgen de vrijwilligers jaarlijks een tweetal opleidingsdagen. Niet iedereen is voor zo een functie in de wieg gelegd. Blinde of slechtziende personen hebben vaak nood aan structuur, maar terzelfdertijd dien je hen als vrijwilliger ook te stimuleren in hun zelfstandig zijn. Je voelt snel aan wanneer iemand geschikt is voor deze taak. Zo heb ik enige tijd terug een vriendin van me aangespoord om een dagje mee te volgen, en sindsdien is ook zij vaste vrijwilliger voor de Brailleliga.” 

Ondanks het feit dat Pascale een heel hechte band heeft opgebouwd met de leden van de Brailleclub, kunnen vrijwilligers niet altijd tegemoet komen aan de vragen van de clubleden. Soms zijn er simpelweg geen oplossingen, en dat is niet altijd even gemakkelijk te plaatsen. Op zulke momenten is het goed dat men kan terugvallen op collega-vrijwilligers of personeel van de Brailleliga. Onze vrijwilligers kunnen het zicht niet terug geven aan hen die het zijn verloren, maar door hun luisterend oor en open hart zijn zij een onmisbare bron van oprechte steun en vriendschap.