Monique Vantornhout

"Ik help liever anderen dan zelf geholpen te worden."

Monique Vantornhout

Vrijheid en zelfstandigheid zijn de rode draad in het leven van de inmiddels 76-jarige Monique. Al op zeer jonge leeftijd heeft ze daarom besloten dat ze nooit zou trouwen. Ze is naar eigen zeggen altijd rebels geweest, maar heeft nooit iets gedaan wat niet mocht. Op haar zevenentwintigste werd West-Vlaanderen te klein voor haar en ging ze als gouvernante werken voor een familie met 3 kinderen in Spa, waar ze meteen ook Frans leerde spreken. Na enkele omzwervingen vestigt ze zich in 1968 definitief in Brussel. 

Rond haar vijftigste krijgt ze problemen met haar linkeroog. Als ze in 2004 ook met haar rechteroog problemen krijgt, komt ze in contact met de Sociale dienst van de Brailleliga. "Ze hebben mij bij de Brailleliga direct opgevangen en alles gedaan wat er moest gedaan worden. Ik wilde dan ook graag iets terugdoen en vrij snel nadien ben ik als vrijwilligster aan de slag gegaan. Ik help namelijk liever andere mensen dan zelf hulp te moeten vragen.", vertelt ze. "Ik was zelfs zo blij dat ik iets kon terugdoen dat ik het in het begin zelfs niet durfde zeggen als ik iets moeilijk vond omwille van mijn gezichtsproblemen. "

Ondertussen heeft Monique al jaren haar vaste dag bij de Brailleliga. Elke dinsdag is ze trouw op post. Samen met enkele andere vaste vrijwilligers werkt ze dan voornamelijk voor de Brailleshop. Sprekende uurwerken, kaarten in grootletterdruk, markeerpasta en andere kleine technische hulpmiddelen die aangekocht werden door blinde en slechtziende personen en die moeten opgestuurd worden, pakken ze zorgvuldig in en maken ze klaar voor verzending.

Tijdens de periode van de Tombola van de Brailleliga helpt ze ook bij het onder omslag steken van tombolabiljetten. Er zijn dus vast en zeker al heel wat winnende nummers door de handen van Monique gegaan!

Af en toe is Monique ook terug te vinden op een stand van de Brailleliga. Zo heeft ze dit jaar bijvoorbeeld haar steentje bijgedragen aan het welslagen van de deelname van de Brailleliga aan Rimpelrock. 

Als we Monique vragen naar haar mooiste herinnering als vrijwilligster bij de Brailleliga moet ze echt niet lang nadenken: " De Brailleday 2011 in Circus Pauwels was voor mij een heel bijzondere dag. Ik heb er intens genoten van de omgang met de kindjes met een visuele handicap. Ik heb zelf ook moeten leren leven met mijn visuele beperking en als ik dan die blije gezichtjes van de kinderen zag, maakte me dat overgelukkig en werd ik tot tranen toe bewogen. Dat was een dag die ik nooit zal vergeten." Monique heeft zelfs een foto van de Brailleday als achtergrond op haar pc geïnstalleerd. Ze houdt dan ook enorm van kinderen en oudere mensen. Onnodig te zeggen dat ze met haar buurvrouw van 98 jaar een heel goede verstandhouding heeft.

Dat deze kwieke zeventiger een actieve persoonlijkheid is, wordt ons al snel duidelijk. Naast haar vrijwilligerswerk bij de Brailleliga en bij een dagcentrum voor dementerende bejaarden, gaat ze ook nog wekelijks naar de seniorengymnastiek en fietst ze nog regelmatig. Onlangs maakte ze nog een tocht van 25 km. "Niet op een tandem, want dan voel ik me beperkt in mijn zelfstandigheid, ik volg gewoon mijn begeleider. Ik ben altijd al sportief geweest. Jarenlang speelde ik basket, maar dat heb ik door mijn visuele beperking moeten opgeven."

We hopen dan ook Monique nog jarenlang te ontmoeten bij de Brailleliga!