Joëlle De Mesmaeker

"De lachende multitasker."

Joëlle De Mesmaeker

Joëlle De Mesmaeker is een vrouw van 50 – "maar ik voel me 21!" - met een warme en brede glimlach en is nu al bijna 3 jaar vrijwilliger bij de Brailleliga. Daarvoor werkte ze bij de Post, als kantoorverantwoordelijke in Anderlecht. Door de ziekte van Stargardt ging het gezichtsvermogen van Joëlle plots achteruit en kon ze de rekeningnummers en andere gegevens op het scherm niet meer lezen. Ze werd in ziekteverlof geplaatst, daarna overgeplaatst naar de archiefdienst en vervolgens invalide verklaard. Toevallig stootte ze op een advertentie van de Brailleliga die vrijwilligers zocht. "Ik dacht bij mezelf: waarom niet? Ik heb tijd, ik ben altijd al sociaalvoelend geweest en bij de Brailleliga zou men zeker rekening houden met mijn visueel probleem."

Joëlle komt uit een echte Brusselse familie en is dan ook perfect tweetalig. "Mijn ouders spraken Brussels. We woonden in Schaarbeek, en ze waren dol op de Belgische kust. We gingen er elk jaar heen en later zelfs elk weekend. Zo heb ik Nederlands geleerd." Nog een sterk punt is dat Joëlle van alle markten thuis is, omdat ze zo veel verschillende jobs heeft gehad: telefoniste-receptioniste, verkoopsassistente, loketbediende, kantoorverantwoordelijke bij de Post ... Allemaal jobs waar sociaalvoelendheid, flexibiliteit en contact met anderen essentieel zijn. En dat verklaart waarom Joëlle zich met het grootste gemak ontpopte tot een absolute duizendpoot bij de Brailleliga. "Ik kom 2 dagen per week, en soms ook meer. Ik steek ook nog een handje toe bij de administatie, bij de stands, aan het onthaal als de receptionisten met vakantie zijn, voor BrailleTech of de Brailleday. Ik heb ook al helpen klasseren bij de Sociale dienst. Ik ben heel goed ontvangen bij de Brailleliga, ik voelde me meteen thuis. Ik heb veel bijgeleerd, en de collega's houden rekening met mijn visueel probleem: ze vragen of ik niet meer licht nodig heb, of ik niet verblind word ... Dat is heel fijn!"

Intussen kent Joëlle iedereen bij de Brailleliga! Ze is heel sociaal en houdt ervan mensen te helpen, maar staat ook sterk in haar schoenen: "Ik hou van werk waar ik contact heb met mensen, bijvoorbeeld aan de receptie. Je komt heel veel mensen tegen, je moet ze de weg helpen vinden, dingen uitleggen, op vragen antwoorden, luisteren naar wat ze te vertellen hebben, en soms politieagent spelen ... kortom: altijd vriendelijk zijn, maar ook op je strepen staan. Als ik achter een stand sta, probeer ik mensen te sensibiliseren en uit te leggen wat slechtziendheid nu precies is. Geloof mij, het is niet altijd gemakkelijk om dat over te brengen!" Ze komt naar de Brailleliga zoals ze naar het werk zou gaan, "maar dan alleen met de leuke kanten van het werk," voegt ze eraan toe. "Dat is het grote voordeel van vrijwilligerswerk: je kunt echt doen wat je graag doet en je hebt de vrijheid om zelf te beslissen hoe ver je daarin gaat. Ik kan mijn taken met plezier doen, nooit doe ik ze met tegenzin."

Haar fijnste herinnering? Zonder twijfelen antwoordt ze: "De Brailleday 2011, toen blinde en slechtziende kinderen het circus konden ontdekken! Die dag kreeg ik het echt warm vanbinnen. Het was geweldig om te zien hoe die kinderen met een bal leerden jongleren, konden koorddansen, enz. Op hun gezichten zag je hoe gelukkig ze waren dat ze die heel gewone dingen konden doen, die anders onmogelijk waren voor hen. Dat was heel ontroerend. Ik bleef de hele dag bij een blind meisje dat niet praatte, maar die zich uitdrukte met een glimlach, een handdruk of een gebaar ... We hebben elkaar gevonden en ik had echt pijn in het hart toen we op het einde van de dag afscheid moesten nemen."