Chris Vanherwegen

"Als de leden gelukkig zijn, ben ik ook gelukkig!"

Chris Vanherwegen.

Chris Vanherwegen is al van in de jaren 90 actief als vrijwilligster bij de Brailleclub en tijdens culturele animaties in het lokale huis van Hasselt. Chris heeft de Brailleliga ontdekt via Jos, een persoon met een visuele handicap die lid is van de Brailleliga. Hij heeft haar een paar keer meegenomen als begeleidster en toen men haar voorstelde om als vrijwilligster aan de slag te gaan, moest zij dan ook niet lang nadenken. 

Chris is naar eigen zeggen helemaal geen creatieve duizendpoot, maar ze zorgt ervoor dat niemands iets te kort komt tijdens de vrijetijdsactiviteiten en culturele animaties. Haar taak begint al voordat de leden toekomen. Samen met de andere vrijwilligers, die in de loop der jaren zelfs echte vriendinnen geworden zijn, zet Chris alle materialen klaar bij de start van de activiteit. Terwijl ze hier en daar een babbeltje slaat, vergewist ze er zich ook van dat iedereen op tijd een tasje koffie of een frisdrankje heeft. Als 's middags de geur van lekkere soep in de lucht hangt, heeft Chris de tafel al gedekt. Zij gaat ook regelmatig op internet op zoek naar originele soepreceptjes die ze dan meebrengt voor haar collega-vrijwilligster die de vaste “soepmaakster” is. Ook de afwas en het opruimen van de keuken doet Chris met veel plezier.

“Ik heb het zelf niet altijd even gemakkelijk gehad in het leven. Desondanks geeft het me heel veel voldoening als ik andere mensen kan helpen. Als de leden gelukkig zijn, ben ik ook gelukkig! In 2002 verloor ik bovendien één van mijn twee dochters tengevolge van een tragisch ongeval. De steun die ik hier toen ervaren heb, is voor mij zeer belangrijk geweest in het verwerkingsproces.” Naast haar taak als vrijwilligster is Chris bovenal de trotse oma - of bonnie - van haar 4-jarige kleinzoon Ouren.

Chris is zelf geen Limburgse. Zij woont in het Vlaams-Brabantse dorp Bunsbeek. De Brailleliga zal in de loop van het jaar 2011 uitbreiden met een lokaal huis in Leuven. Wij vroegen aan Chris of ze dan nadien niet liever in haar eigen provincie actief zou willen zijn. Ze heeft echter zo'n hechte band opgebouwd met de mensen van Hasselt dat het haar teveel pijn aan het hart zou doen om te veranderen. Omdat ze het toch belangrijk vindt dat de blinde en slechtziende personen van Vlaams-Brabant in hun eigen buurt terecht kunnen, wil ze van deze gelegenheid gebruik maken om een oproep te doen voor nieuwe vrijwilligsters. Chris hoopt dan ook dat haar getuigenis een paar mensen kan overtuigen om op hun beurt zich aan te sluiten bij de vrijwilligerswerking van de Brailleliga. Na de nodige opleiding en met ondersteuning van de verantwoordelijke voor het Vrijwilligerswerk, Gaby Goovaerts, de andere medewerkers van de Brailleliga en zeker ook van de vrijwilligers uit de andere regio's kunnen zij dan in de Fonteinstraat in Leuven een nieuw, enthousiast team van vrijwilligers vormen.