Joëlle De Mesmaeker: "De lachende multitasker."

Joëlle De Mesmaeker is een vrouw van 50 – "maar ik voel me 21!" - met een warme en brede glimlach en is nu al bijna 3 jaar vrijwilliger bij de Brailleliga. Daarvoor werkte ze bij de Post, als kantoorverantwoordelijke in Anderlecht. Door de ziekte van Stargardt ging het gezichtsvermogen van Joëlle plots achteruit en kon ze de rekeningnummers en andere gegevens op het scherm niet meer lezen. Ze werd in ziekteverlof geplaatst, daarna overgeplaatst naar de archiefdienst en vervolgens invalide verklaard. Toevallig stootte ze op een advertentie van de Brailleliga die vrijwilligers zocht. "Ik dacht bij mezelf: waarom niet? Ik heb tijd, ik ben altijd al sociaalvoelend geweest en bij de Brailleliga zou men zeker rekening houden met mijn visueel probleem."

Joëlle komt uit een echte Brusselse familie en is dan ook perfect tweetalig. "Mijn ouders spraken Brussels. We woonden in Schaarbeek, en ze waren dol op de Belgische kust. We gingen er elk jaar heen en later zelfs elk weekend. Zo heb ik Nederlands geleerd." Nog een sterk punt is dat Joëlle van alle markten thuis is, omdat ze zo veel verschillende jobs heeft gehad: telefoniste-receptioniste, verkoopsassistente, loketbediende, kantoorverantwoordelijke bij de Post ... Allemaal jobs waar sociaalvoelendheid, flexibiliteit en contact met anderen essentieel zijn. En dat verklaart waarom Joëlle zich met het grootste gemak ontpopte tot een absolute duizendpoot bij de Brailleliga. "Ik kom 2 dagen per week, en soms ook meer. Ik steek ook nog een handje toe bij de administatie, bij de stands, aan het onthaal als de receptionisten met vakantie zijn, voor BrailleTech of de Brailleday. Ik heb ook al helpen klasseren bij de Sociale dienst. Ik ben heel goed ontvangen bij de Brailleliga, ik voelde me meteen thuis. Ik heb veel bijgeleerd, en de collega's houden rekening met mijn visueel probleem: ze vragen of ik niet meer licht nodig heb, of ik niet verblind word ... Dat is heel fijn!"
Intussen kent Joëlle iedereen bij de Brailleliga! Ze is heel sociaal en houdt ervan mensen te helpen, maar staat ook sterk in haar schoenen: "Ik hou van werk waar ik contact heb met mensen, bijvoorbeeld aan de receptie. Je komt heel veel mensen tegen, je moet ze de weg helpen vinden, dingen uitleggen, op vragen antwoorden, luisteren naar wat ze te vertellen hebben, en soms politieagent spelen ... kortom: altijd vriendelijk zijn, maar ook op je strepen staan. Als ik achter een stand sta, probeer ik mensen te sensibiliseren en uit te leggen wat slechtziendheid nu precies is. Geloof mij, het is niet altijd gemakkelijk om dat over te brengen!" Ze komt naar de Brailleliga zoals ze naar het werk zou gaan, "maar dan alleen met de leuke kanten van het werk," voegt ze eraan toe. "Dat is het grote voordeel van vrijwilligerswerk: je kunt echt doen wat je graag doet en je hebt de vrijheid om zelf te beslissen hoe ver je daarin gaat. Ik kan mijn taken met plezier doen, nooit doe ik ze met tegenzin."

Haar fijnste herinnering? Zonder twijfelen antwoordt ze: "De Brailleday 2011, toen blinde en slechtziende kinderen het circus konden ontdekken! Die dag kreeg ik het echt warm vanbinnen. Het was geweldig om te zien hoe die kinderen met een bal leerden jongleren, konden koorddansen, enz. Op hun gezichten zag je hoe gelukkig ze waren dat ze die heel gewone dingen konden doen, die anders onmogelijk waren voor hen. Dat was heel ontroerend. Ik bleef de hele dag bij een blind meisje dat niet praatte, maar die zich uitdrukte met een glimlach, een handdruk of een gebaar ... We hebben elkaar gevonden en ik had echt pijn in het hart toen we op het einde van de dag afscheid moesten nemen."

Beste wensen van Monique Junius!

De onhoudbaar precieze, meertalige, door informatica en kantklossen gepassioneerde organisatrice Monique Junius, 72 jaar, toont ons een voorraad met duizenden keren "Gelukkig Nieuwjaar, Prettig Kerstfeest, Beste wensen". Het zijn de wenskaarten waar ze samen met 3 andere vrijwilligers maar al te graag over waakt.

"Samen kiezen we de kaarten die in de catalogus terechtkomen, qua smaak vullen we elkaar goed aan. Dit jaar zijn het vooral oude kaarten, die hebben enorm veel succes!" vertelt Monique. De 4 helpen elkaar altijd, maar elk heeft zijn eigen specialiteit: voorbereiden van de catalogus, verkoop aan werknemers in bedrijven, samenstellen van pakjes, facturatie.

"Ik verwerk de bestellingen van particulieren en bedrijven die per e-mail binnenkomen. Ik centraliseer alles, ik beheer de stock voor de verkoop met een tabel die in ons lokaal ophangt en ik zorg voor de opvolging bij de klanten." Monique werkt ook samen met de Communicatiedienst van de Brailleliga om de kaarten uit de catalogus online te zetten op www.braille.be. "Bij elke kaart die online komt, moet ook een beschrijving komen, die ik met de hulp van mijn drie collega's in het Frans en het Nederlands opstel. Dankzij die beschrijving kunnen blinde en slechtziende personen weten welke tekening er op de kaart staat. Hun spraakondersteuning leest de tekst voor die op het scherm staat," aldus Monique.

Na een carrière als directiesecretaresse heeft Monique 10 jaar geleden beslist om haar talenten ten dienste van de Brailleliga te stellen. "Ik wou me nuttig maken en anderen helpen met waar ik goed in ben. Ik ben begonnen als voorlezer. Nu ben ik ondertussen 5 jaar vrijwilliger bij het wenskaartenteam. Zo samenwerken vind ik erg leuk, interessant, dynamisch, gevarieerd en gezellig: we plagen elkaar, we praten over onze problemen, we lachen en soms gaan we samen op restaurant!" zo zegt Monique. Elke maandag komt Monique, die in Edingen woont, naar Brussel om bij de Brailleliga de bestellingen voor de wenskaarten voor te bereiden, samen met haar collega's. En dat is belangrijk voor de blinde en slechtziende personen: de opbrengst van de kaarten helpt de gratis hulp van de Sociale dienst te financieren.

Twijfelt u voor het eindejaar tussen kaartjes en e-mails? Monique helpt u kiezen: "Een kaartje is zo veel leuker! Het plezier van de brievenbus leeg te maken, de envelop open te scheuren en daar een kaartje uit te halen, met een handgeschreven en persoonlijke boodschap, die je dan ergens in huis kunt bewaren ... Daar kan toch niets aan tippen!"

Wilt u wenskaarten bestellen? De catalogus is beschikbaar op www.braille.be. Het wenskaartenteam staat elke maandag van 10 tot 16 uur ter beschikking op het nummer 02 533 32 11.

Monique Vantornhout: "Ik help liever anderen dan zelf geholpen te worden."

Vrijheid en zelfstandigheid zijn de rode draad in het leven van de inmiddels 76-jarige Monique. Al op zeer jonge leeftijd heeft ze daarom besloten dat ze nooit zou trouwen. Ze is naar eigen zeggen altijd rebels geweest, maar heeft nooit iets gedaan wat niet mocht. Op haar zevenentwintigste werd West-Vlaanderen te klein voor haar en ging ze als gouvernante werken voor een familie met 3 kinderen in Spa, waar ze meteen ook Frans leerde spreken. Na enkele omzwervingen vestigt ze zich in 1968 definitief in Brussel.

Rond haar vijftigste krijgt ze problemen met haar linkeroog. Als ze in 2004 ook met haar rechteroog problemen krijgt, komt ze in contact met de Sociale dienst van de Brailleliga. "Ze hebben mij bij de Brailleliga direct opgevangen en alles gedaan wat er moest gedaan worden. Ik wilde dan ook graag iets terugdoen en vrij snel nadien ben ik als vrijwilligster aan de slag gegaan. Ik help namelijk liever andere mensen dan zelf hulp te moeten vragen.", vertelt ze. "Ik was zelfs zo blij dat ik iets kon terugdoen dat ik het in het begin zelfs niet durfde zeggen als ik iets moeilijk vond omwille van mijn gezichtsproblemen. "

Ondertussen heeft Monique al jaren haar vaste dag bij de Brailleliga. Elke dinsdag is ze trouw op post. Samen met enkele andere vaste vrijwilligers werkt ze dan voornamelijk voor de Brailleshop. Sprekende uurwerken, kaarten in grootletterdruk, markeerpasta en andere kleine technische hulpmiddelen die aangekocht werden door blinde en slechtziende personen en die moeten opgestuurd worden, pakken ze zorgvuldig in en maken ze klaar voor verzending.
Tijdens de periode van de Tombola van de Brailleliga helpt ze ook bij het onder omslag steken van tombolabiljetten. Er zijn dus vast en zeker al heel wat winnende nummers door de handen van Monique gegaan!
Af en toe is Monique ook terug te vinden op een stand van de Brailleliga. Zo heeft ze dit jaar bijvoorbeeld haar steentje bijgedragen aan het welslagen van de deelname van de Brailleliga aan Rimpelrock.

Als we Monique vragen naar haar mooiste herinnering als vrijwilligster bij de Brailleliga moet ze echt niet lang nadenken: " De Brailleday 2011 in Circus Pauwels was voor mij een heel bijzondere dag. Ik heb er intens genoten van de omgang met de kindjes met een visuele handicap. Ik heb zelf ook moeten leren leven met mijn visuele beperking en als ik dan die blije gezichtjes van de kinderen zag, maakte me dat overgelukkig en werd ik tot tranen toe bewogen. Dat was een dag die ik nooit zal vergeten." Monique heeft zelfs een foto van de Brailleday als achtergrond op haar pc geïnstalleerd. Ze houdt dan ook enorm van kinderen en oudere mensen. Onnodig te zeggen dat ze met haar buurvrouw van 98 jaar een heel goede verstandhouding heeft.

Dat deze kwieke zeventiger een actieve persoonlijkheid is, wordt ons al snel duidelijk. Naast haar vrijwilligerswerk bij de Brailleliga en bij een dagcentrum voor dementerende bejaarden, gaat ze ook nog wekelijks naar de seniorengymnastiek en fietst ze nog regelmatig. Onlangs maakte ze nog een tocht van 25 km. "Niet op een tandem, want dan voel ik me beperkt in mijn zelfstandigheid, ik volg gewoon mijn begeleider. Ik ben altijd al sportief geweest. Jarenlang speelde ik basket, maar dat heb ik door mijn visuele beperking moeten opgeven."

We hopen dan ook Monqiue nog jarenlang te ontmoeten bij de Brailleliga!

Christine David: “Ik heb enkel lof over de Brailleliga”

Christine is een bezige bij: met een fulltime job (textielarbeidster in ploegenstelsel), 3 kinderen, en bijna voor de derde keer oma, vindt ze op de momenten dat ze niet aan het werk is nog steeds de tijd om als vrijwilligster blinde en slechtziende leden van de Brailleclub in Kortrijk een handje toe te steken tijdens uitstappen en clubnamiddagen.

Toen de echtgenoot van Christine enkele jaren terug slechtziend werd, kwam ze voor het eerst in aanraking met de Brailleliga. Ze aarzelde geen moment wanneer haar tijdens een culturele uitstap met haar echtgenoot de vraag werd gesteld om vaste vrijwilligster te worden. "Aangezien er heel wat helpende handen nodig zijn om de activiteiten vlot te laten verlopen en er een heel gezellige sfeer heerst, ben ik onmiddellijk op hun vraag ingegaan. Ik heb er nog geen moment spijt van gehad.", zegt Christine.
Sindsdien vormen de Brailleclubs en uitstappen vaste momenten in de agenda van Christine en haar echtgenoot. Het is een gezellig moment van samenzijn en het heeft Christine tevens geholpen om beter met de visuele beperking van haar echtgenoot om te gaan. Het feit dat de 5 vrijwilligers van de Kortrijkse Brailleclub allemaal echtgeno(o)t(e) zijn van een slechtziende partner, maakt dat ze bij elkaar terecht kunnen met hun vragen. "Het is er niet alleen plezant, het is ook leerrijk en ik vind er veel steun.", zegt Christine. "Zo kunnen andere leden mijn man en mij bijstaan met interessante tips over bijvoorbeeld hulpmiddelen. Ik denk dat we mogen stellen dat het vrij uniek is dat de vrijwilligers binnen onze club allemaal getrouwd zijn met een blinde of slechtziende partner. Dat maakt dat we elkaar ontzettend goed begrijpen, zowel wij vrijwilligers als onze partners. Mijn echtgenoot kijkt vaak enorm uit naar de clubs aangezien hij daar volledig zichzelf kan zijn en hij omringd wordt door personen die begrijpen wat het is om te leven met een visuele beperking. Dat is niet altijd eenvoudig, temeer omdat zijn ziekte nog steeds evolueert."

Christine is een creatieve duizendpoot en stuurt tijdens de Club de blinde en slechtziende leden bij waar ze kan. Ze neemt geen genoegen met half afgewerkte knutselwerkjes en tracht ieder werkje tot een waar pronkstukje om te toveren. "Ik help hen bij het vervaardigen van hun creatieve werkjes, alsof het van mezelf was. Ook al kunnen zij het niet of niet goed zien, ik wil dat het mooi is zodat de vriend of het familielid aan wie het wordt geschonken, er tevreden mee is. Dat is even belangrijk als het maken ervan. Ik begeleid meestal de vrouwelijke leden aangezien hun bezigheden zoals juwelen, bloemstukken of breiwerkjes maken, me beter liggen dan het vlechten van de rieten manden waar de mannen zich veelal met amuseren. Hoewel ik uiteraard ook daar bijspring om hen terug op het juiste spoor te zetten."

Christine heeft ook reeds enkele malen een stand van de Brailleliga bemand. Zo was ze aanwezig op de 50-plus beurs en de babybeurs Mix & Meggy in Kortrijk. "Het is een compleet andere bezigheid aangezien je op een andere manier betrokken bent bij de visuele handicap. Als standhouder leer je meer mensen kennen, alsook andere aspecten van de Brailleliga. De Club en de uitstappen daarentegen zijn meer een gezellig familiegebeuren waarin ik mijn creativiteit kwijt kan en waarvan ik op het einde van de dag het gevoel heb dat ik iets goeds heb gedaan. "De dankbaarheid en genegenheid die ik van de leden krijg, is met niks te vergelijken. Ze zijn allemaal op hun manier zo ontzettend lief. Ze nemen je in vertrouwen en vertellen je vaak persoonlijke kwesties. Dat je deze verhalen voor jezelf houdt, vind ik dan ook niet meer dan normaal. Dit is trouwens één van de eigenschappen waarover een goed vrijwilliger volgens mij dient te beschikken. Kunnen luisteren is hier onlosmakelijk mee verbonden."

Tijdens uitstappen is Christine meestal de begeleider van haar man. Wanneer ze er niet kan bijzijn, zorgt de Brailleliga voor een andere begeleider. "Deze uitstappen zitten steeds heel goed in elkaar.", zegt Christine. "Je ziet echt dat er grondig over werd nagedacht en dat er tijd werd ingestoken om de dag zo leerzaam en aantrekkelijk mogelijk te maken. Ik heb echt enkel lof voor de Brailleliga en de mensen die voor deze organisatie werken."

Bedankt Christine voor jouw enthousiasme. Wij kunnen enkel lof hebben voor jouw en onze andere vrijwilligers die zich telkens opnieuw onbaatzuchtig inzetten voor onze leden.

Emile Ponnet: "Mensen dienen te weten dat wij ook gevoel voor humor hebben, en dus niet in een zwart gat leven."

In 1981 kwam Emile Ponnet voor het eerst in aanraking met de Brailleliga. Hij volgde er een opleiding in Telefonie en Dactylo. Emile is geboren met een niet volgroeid netvlies en tot de leeftijd van ongeveer 10 jaar kon hij zijn gezichtsbeperking vrij goed camoufleren, maar naarmate hij ouder werd, nam zijn zicht meer en meer af.
Emile werkte gedurende jaren als vervanger telefonist; één van de enige en weinige jobs die in die tijd bestonden voor personen met een visuele beperking. Hij trouwde, en had een druk gevuld leven. Het was pas jaren later dat hij ook andere diensten van de Brailleliga leerde kennen. Hij schreef zich in in de Brailleclub van Brussel en het was eerder toeval dat Emile een 10-tal jaar geleden werd gevraagd om in te springen bij het bemannen van een stand van de Brailleliga. Het evenement en het contact met de bezoekers beviel hem zo goed, dat hij prompt besloot om vaste vrijwilliger te worden voor de Brailleliga. Hij bemant ondertussen niet enkel tal van standen over het gehele land, maar is tevens gids tijdens geleide bezoeken aan de Brailleliga en het Braillemuseum, en geeft daarenboven af en toe animatiesessies in scholen.

“Aanvankelijk was ik enkel vrijwilliger voor het houden van standen. Het sociale contact en het kunnen verder helpen van personen die hulp nodig hebben, zijn voor mij twee belangrijke motiverende factoren.
Elke stand is verschillend, bij een buitenstand heb je bijvoorbeeld sneller contact met de voorbijgangers dan bij een binnenstand. Binnen kan ik dan weer veel gerichtere informatie meegeven aangezien de bezoekers vaak tot een bepaald type publiek behoren zoals b.v. senioren op 50plus beurzen of personen met een beperking op revalidatiebeurzen. Sommige standen zijn enkel gericht om kinderen te sensibiliseren zoals b.v. tijdens de Gentse Feesten waar zij geblinddoekt boterhammetjes met choco kunnen smeren. Het 'standen houden' is heel divers en daar hou ik enorm van.

Af en toe geef ik ook animatiesessies in scholen en daarbovenop gids ik sinds een tweetal jaar ook groepen rond tijdens een geleid bezoek aan de Brailleliga of aan het Braillemuseum. Meestal zijn het scholen die ik rondleid, maar soms ook bedrijven of seniorengroepen. Telkens opnieuw tracht ik mij zo goed mogelijk aan te passen aan het publiek. Kinderen kan je namelijk niet uitleggen wat degeneratieve maculadegeneratie is, en volwassen moet je dan weer niet laten kleuren met de geurstiften. Een goed aanpassingsvermogen en goed kunnen luisteren zijn dan ook twee heel belangrijke aspecten om deze taak op zich te kunnen nemen. Je moet in staat zijn om je publiek te betrekken in het gebeuren en hen niet enkel laten luisteren naar wat je te vertellen hebt. Hun feedback en hun vragen zijn even belangrijk.”
Aangezien Emile reeds van kinds af aan is geconfronteerd met een visuele beperking, staat hij heel sterk in zijn schoenen. Zolang het goed bedoeld is, slaan bepaalde vragen vanuit een onschuldige kindermond hem dan ook niet uit zijn lood. “Als je met kinderen omgaat, is het normaal dat zij soms heel directe vragen stellen. Maar vaak getuigen hun vragen ook van intelligentie en een pure geest, dus heb ik er geen probleem mee. Ik herinner mij een klein meisje dat mij vroeg hoe ik de kaarsjes kan uitblazen op mijn verjaardagstaart. Dat zijn opmerkingen die ik eigenlijk prachtig vind. Heel vaak tracht ik op een creatieve manier te antwoorden, door dezelfde vraag aan hen te stellen. In de meeste gevallen handelt een blinde of slechtziende persoon namelijk op exact dezelfde manier als een ziend persoon. Ook herinner ik mij een kindje wiens bedrukte gezichtje opklaarde toen ik zei dat ik ook gelukkig ben ondanks dat ik niet goed zie. Ik tracht de waas die soms over blind- of slechtziendheid hangt, weg te nemen door mijn verhaal met de nodige humor te brengen. Mensen dienen te weten dat wij ook gevoel voor humor hebben, en  niet in een zwart gat leven. Je voelt dan ook dat op het einde van een sessie of een bezoek er heel wat onduidelijkheden zijn opgehelderd. Ze hebben een bredere kijk gekregen op iets dat voordien nog relatief ongekend was. De dankbaarheid die ik op het einde van een rondleiding ervaar, is niet te beschrijven. Het geeft me weer energie en het gevoel dat ik iets goeds heb gedaan die dag.”

Alice Berthot: “Mijn rol: de blinde persoon in verbazing brengen tijdens de uitstappen”

“Na een carrière in het onderwijs, wilde ik sociale contacten blijven onderhouden, nieuwe mensen ontmoeten en mensen helpen.” Deze motivaite heeft Alice Berthot naar het vrijwilligerswerk bij de Brailleliga geleid. “Ik was al gesensibiliseerd omtrent de visuele handicap omdat mijn mama geleidelijk aan haar zicht verloren heeft,” legt ze uit.

Al drie jaar helpt Alice bij de bijeenkomsten van de Brailleclub van Libramont, animeert ze standen in de regio en gaat ze mee op uitstappen. Ze herinnert zich nog goed hoe ze onthaald werd door de blinde en slechtziende leden van de Brailleliga uit Libramont: “Ze hebben me snel op mijn gemak gesteld. Ik heb al gauw geleerd dat blinde personen, ondanks hun visuele beperking, zijn zoals iedereen. Nu ja, behalve dit: ze hebben een betere tastzin, zijn gevoeliger, hebben meer diepgang en meer levensvreugde. 'Wij hebben het geluk van lange en mooie nachten te hebben,' zei op een dag een kleine blinde dame tegen mij.”

Alice neemt deel aan de aangepaste uitstappen die om de twee maanden door de Brailleliga georganiseerd worden. ''Tijdens die reizen, verschuiven handicap en leeftijd volledig naar de achtergrond. Iedereen wordt er terug kind. De uitstappen zijn echte verjongingskuren!'' Om haar woorden kracht bij te zetten, vertelt Alice deze anekdote: ''Raymonde is blind. Op haar 87ste heeft ze een parcours van 3 km, van Maredsous tot Falaën, afgelegd met een railbike! Die uitstappen zijn belangrijk, op zulke momenten hebben de mensen niet de indruk dat ze als gehandicapt beschouwd worden. Ze kunnen reizen, net zoals ieder ander persoon.''

Tijdens deze uitstappen moet elke blinde of slechtziende persoon begeleid worden door een ziende ''gids''. Alice is, net zoals de andere vrijwilligers, bij deze verplaatsingen verantwoordelijk voor één persoon met een visuele handicap. ''Ik begeleid deze persoon door hem bij de arm te nemen, ik geef uitleg over bepaalde details, laat hem of haar dingen voelen en aanraken. Ik verzeker mij ervan dat de kleine details niet aan de persoon voorbijgaan. Mijn rol bestaat erin de persoon in verbazing te brengen.” Het vrijwilligerswerk van Alice stopt daar echter niet, zij houdt er ook wel van om af en toe haar steentje bij te dragen aan de uitwerking van het reisprogramma, om suggesties te doen, de leden te motiveren om mee te gaan en om de ambiance te garanderen in de bus,...
 
''Als ik thuiskom na een dag doorgebracht te hebben in het gezelschap van de blinde en slechtziende leden van de Brailleliga, zit ik altijd vol energie. Hun levensvreugde werkt zo aanstekelijk, het samenzijn met hen is een echte verrijking!'', benadrukt Alice met een glimlach.

Sofie Ott: “Het feit dat ik mensen graag help, werd me met de paplepel ingegeven.”

Sofie Ott is een energieke jongedame van 24 jaar. Naast een fulltime job maakt ze ook nog tijd vrij voor divers vrijwilligerswerk, waaronder de Brailleliga. Op haar 16de nam haar moeder haar voor het eerst mee naar de Brailleclub, en sindsdien is Sofie reeds 8 jaar een vaste vrijwilliger in de Brailleclub van Oostende en Gent. Daar helpt zij blinde en slechtziende personen bij het vervaardigen van allerlei knutselwerk. Zo legt zij de juiste pareltjes voor hen klaar bij het vervaardigen van een halssnoer, of verzorgt ze de afwerking van een zelf geschilderd juwelendoosje. Sofie begeleidt tevens een blinde dame tijdens de uitstappen van de Brailleliga, en is standhouder tijdens sensibiseringsacties op evenementen en beurzen.

“Het feit dat ik mensen graag help, gaat reeds tot in mijn kindertijd terug. Het werd me als het ware met de paplepel ingegeven. Mijn grootvader was namelijk blind en mijn grootmoeder was net zoals mijn moeder slechtziende. Het is dan ook een evidente keuze geweest om mijn latere studies in diezelfde lijn door te trekken. Ik werk nu reeds enkele jaren als zorgkundige in een rusthuis. Het helpen van hulpbehoevigen zit er bij mij letterlijk 'in gebakken'. Ik doe het met hart en ziel, vandaar dat het vrijwilligerswerk bij de Brailleliga me ook direct aansprak. Als vrijwilliger fungeer je als steun en toeverlaat. Het is noodzakelijk om 'voeling' te hebben met mensen en om goed te kunnen luisteren wanneer men zulke taken op zich neemt. Ik krijg enorm veel dankbaarheid van de leden terug, en dat is een perfecte motivatie om dit nog lange tijd verder te doen. Bovendien is het vrijwilligerswerk zeer divers, waardoor het telkens opnieuw verrast en boeiend blijft”.

De Brailleliga is tevens actief naar onze jongste leden toe. Zo wordt jaarlijks de Brailleday georganiseerd. Tijdens deze dag zijn blinde en slechtziende kinderen de koning te rijk, en worden zij meegenomen op de meest spannende avonturen. Eén van die onvergetelijke momenten was de Brailleday 2010. Prinses Mathilde kwam er speciaal voor hen een spannend verhaal voorlezen. Nadien konden de kinderen nog meedansen en zingen op een optreden van Suske en Wiske, uiteraard vergezeld door het gekende trio Tante Sidonia, Lambik en Jerome. Dolle pret verzekerd!
Ook tijdens die dag konden wij op de hulp van onze vrijwilligers rekenen, waaronder ook op Sofie. De kindjes kregen een lekkere maaltijd door haar aangeboden, en Sofie stond ook voor hen klaar om hen te begeleiden naar een ander lokaal.
“Aangezien ik doorgaans met oudere personen werk, was deze Brailleday even een andere ervaring voor mij. Ik heb zelf een kleine gezichtsbeperking en wanneer ik dan al die blinde en slechtziende kindjes samen zie, grijpt me dat toch even aan. Ze hebben hun hele leven nog voor zich, en ze dienen hun weg nog te zoeken. Het is niet altijd een even eenvoudige weg en ze zijn soms nog zo hulpeloos en klein. Anderzijds heb ik wel het gevoel dat oudere personen het vaak moeilijker hebben om met een visuele beperking te leven dan kinderen, aangezien zij meer vanuit het hoofd leven. Ze hebben vaak meer tijd waardoor ze ook meer tijd besteden aan piekeren en nadenken. Kinderen daarentegen leven vanuit hun buikgevoel, ze zijn speels en energiek. Ze ravotten er op los en denken minder na waardoor het voor mij overkomt alsof ze zich minder bewust zijn van hun beperking.”

Ondanks het feit dat de kans bestaat dat Sofie haar erfelijke aandoening overzet op een dochtertje, is haar kinderwens groot. “Mijn gezichtsbeperking belemmert me niet echt in mijn leven. Ik doe alles en kan zelfs met de wagen rijden. Bovendien verbetert mijn aandoening van generatie op generatie. Ik zou dan ook heel graag kindjes hebben, en nee, ik heb geen schrik dat dit hun leven negatief zou beïnvloeden.”

Bedankt Sofie, voor die jarenlange inzet. Wij hopen nog lang op jouw medewerking te kunnen rekenen!

Chris Vanherwegen : “Als de leden gelukkig zijn, ben ik ook gelukkig!”

Chris Vanherwegen is al van in de jaren 90 actief als vrijwilligster bij de Brailleclub* en tijdens culturele animaties in het lokale huis van Hasselt. Chris heeft de Brailleliga ontdekt via Jos, een persoon met een visuele handicap die lid is van de Brailleliga. Hij heeft haar een paar keer meegenomen als begeleidster en toen men haar voorstelde om als vrijwilligster aan de slag te gaan, moest zij dan ook niet lang nadenken.

Chris is naar eigen zeggen helemaal geen creatieve duizendpoot, maar ze zorgt ervoor dat niemands iets te kort komt tijdens de vrijetijdsactiviteiten en culturele animaties. Haar taak begint al voordat de leden toekomen. Samen met de andere vrijwilligers, die in de loop der jaren zelfs echte vriendinnen geworden zijn, zet Chris alle materialen klaar bij de start van de activiteit. Terwijl ze hier en daar een babbeltje slaat, vergewist ze er zich ook van dat iedereen op tijd een tasje koffie of een frisdrankje heeft. Als 's middags de geur van lekkere soep in de lucht hangt, heeft Chris de tafel al gedekt. Zij gaat ook regelmatig op internet op zoek naar originele soepreceptjes die ze dan meebrengt voor haar collega-vrijwilligster die de vaste “soepmaakster” is. Ook de afwas en het opruimen van de keuken doet Chris met veel plezier.

“Ik heb het zelf niet altijd even gemakkelijk gehad in het leven. Desondanks geeft het me heel veel voldoening als ik andere mensen kan helpen. Als de leden gelukkig zijn, ben ik ook gelukkig! In 2002 verloor ik bovendien één van mijn twee dochters tengevolge van een tragisch ongeval. De steun die ik hier toen ervaren heb, is voor mij zeer belangrijk geweest in het verwerkingsproces.” Naast haar taak als vrijwilligster is Chris bovenal de trotse oma - of bonnie - van haar 4-jarige kleinzoon Ouren.

Chris is zelf geen Limburgse. Zij woont in het Vlaams-Brabantse dorp Bunsbeek. De Brailleliga zal in de loop van het jaar 2011 uitbreiden met een lokaal huis in Leuven. Wij vroegen aan Chris of ze dan nadien niet liever in haar eigen provincie actief zou willen zijn. Ze heeft echter zo'n hechte band opgebouwd met de mensen van Hasselt dat het haar teveel pijn aan het hart zou doen om te veranderen. Omdat ze het toch belangrijk vindt dat de blinde en slechtziende personen van Vlaams-Brabant in hun eigen buurt terecht kunnen, wil ze van deze gelegenheid gebruik maken om een oproep te doen voor nieuwe vrijwilligsters. Chris hoopt dan ook dat haar getuigenis een paar mensen kan overtuigen om op hun beurt zich aan te sluiten bij de vrijwilligerswerking van de Brailleliga. Na de nodige opleiding en met ondersteuning van de verantwoordelijke voor het Vrijwilligerswerk, Gaby Goovaerts, de andere medewerkers van de Brailleliga en zeker ook van de vrijwilligers uit de andere regio's kunnen zij dan in de Fonteinstraat in Leuven een nieuw, enthousiast team van vrijwilligers vormen.

(*) De Brailleclubs worden georganiseerd door SCWBS, satelliet vzw van de Brailleliga.

“De voldoening die het me geeft wanneer ik 's avonds naar huis terugkeer, is onbetaalbaar.”

Pascale De Coster, een actieve dame van 53 jaar, kwam in 2007 met de Brailleliga in contact toen haar aandacht werd getrokken door een advertentie in de Zondagskrant. Sindsdien maakt ze deel uit van een leuk team vrijwilligers die blinde en slechtziende personen helpen tijdens creatieve activiteiten in de Brailleclub (*) van Antwerpen.
Pascale heeft steeds creatieve vingers gehad, en al knutselend draagt ze de leden van de Brailleclub een warm hart toe. Zo helpt ze hen bij het maken van o.a. bloemstukken, sieraden, vilten broches, enz. Allemaal leuke hebbedingetjes die de leden van de Club met fierheid schenken aan familie en vrienden.

“Aanvankelijk had ik geen enkele ervaring met blinde en slechtziende personen”, vertelt Pascale. “Ik ben, naast moeder van drie kinderen, ook nog twee dagen in de week 'nanny' voor vier kleine kindjes waarvoor ik de naschoolse opvang verzorg. Ik voelde me echter aangesproken tot de oproep van de Brailleliga, aangezien ik creatief en sociaal vaardig ben. Het creatieve luik van de “job” werd echter heel snel aangevuld met een veel diepgaander luik: je bent als vrijwilliger namelijk een luisterend oor aan wie personen met een visuele handicap hun verhaal even kwijt willen. De personen die ik help, zijn vaak alleen thuis. De Brailleclub is dan ook zowel voor hen als voor mijzelf een moment waarnaar ongelooflijk wordt uitgekeken. De voldoening die het me geeft wanneer ik 's avonds naar huis terug keer, is onbetaalbaar. Ik voel me voldaan en gelukkig. Daar kun je geen prijs op zetten. Bovendien is er nog een derde luik die het vrijwilligerswerk voor de Brailleliga de moeite waard maakt. Er is namelijk een heel goede band ontstaan tussen de vrijwilligers van de Brailleclub onderling. Ik mag bijna zeggen dat wij vriendinnen zijn geworden, en dat is heel bijzonder.”

Pascal is niet enkel een helpende hand binnen de Brailleclub. Zij is ook actief tijdens uitstappen en culturele activiteiten waarbij zij de personen met een visuele beperking begeleidt. Ze helpt hen de hele dag door, begeleidt hen tijdens de busreis, het middagmaal, enz. “Om op een juiste manier om te gaan met personen met een visuele beperking, krijgen de vrijwilligers jaarlijks een tweetal opleidingsdagen. Niet iedereen is voor zo een functie in de wieg gelegd. Blinde of slechtziende personen hebben vaak nood aan structuur, maar terzelfdertijd dien je hen als vrijwilliger ook te stimuleren in hun zelfstandig zijn. Je voelt snel aan wanneer iemand geschikt is voor deze taak. Zo heb ik enige tijd terug een vriendin van me aangespoord om een dagje mee te volgen, en sindsdien is ook zij vaste vrijwilliger voor de Brailleliga.”

Ondanks het feit dat Pascale een heel hechte band heeft opgebouwd met de leden van de Brailleclub, kunnen vrijwilligers niet altijd tegemoet komen aan de vragen van de clubleden. Soms zijn er simpelweg geen oplossingen, en dat is niet altijd even gemakkelijk te plaatsen. Op zulke momenten is het goed dat men kan terugvallen op collega-vrijwilligers of personeel van de Brailleliga. Onze vrijwilligers kunnen het zicht niet terug geven aan hen die het zijn verloren, maar door hun luisterend oor en open hart zijn zij een onmisbare bron van oprechte steun en vriendschap.

(*) In Vlaanderen worden de Brailleclubs georganiseerd door SCWBS (Sociaal-Cultureel Werk voor Blinden en Slechtzienden), satelliet vzw van de Brailleliga.

Mijn bijdrage om blindheid anders te laten ervaren door ziende personen.

"Ugo Janssens, citoyen d'honneur" (Ugo Janssens, ereburger): één van de krantenkoppen in L'Avenir Luxembourg op 3 februari 2011. In 2010 werd diezelfde Ugo Janssens ook bedacht met de Lion-Francoutprijs. Deze prijs wordt jaarlijks toegekend aan iemand die door zijn moed en activiteiten de bezwaren van zijn handicap te boven komt en zich aldus voor de maatschappij verdienstelijk maakt.

Ugo Janssens is ook voor de Brailleliga geen onbekende. In 1999 werkte hij volledig vrijwillig mee aan het maken van een twintig minuten durende videofilm "Een dag zoals alle anderen". Deze documentaire wordt vandaag nog steeds gebruikt als inleiding bij de geleide bezoeken van de Brailleliga. Ugo toont er hoe hij zich van bij het opstaan tot het slapengaan uit de slag trekt: boodschappen doen in de supermarkt, de kinderen naar school brengen, eten klaarmaken,.... Als Ugo vandaag terugdenkt aan het maken van deze film, is hij nog steeds onder de indruk van de samenwerking met de cineast. Het doet hem ook terugdenken aan de jeugdjaren van zijn kinderen Hagen en Eline, die ook een rol speelden in het filmpje. Zijn voornaamste motivatie om hieraan mee te werken: ziende personen tonen dat de visuele handicap wel een ernstige handicap is, maar dat men ondanks die handicap toch een grote mate van zelfstandigheid kan bereiken.

Ugo Janssens is geboren in 1947 in het Antwerpse Kapellen, naar eigen zeggen per toeval omdat het "moederhuis" van Brasschaat volzet was. Ondertussen woont hij echter al vele jaren in de Waalse Ardennen, aanvankelijk in Jevigné-Lierneux en sedert 1998 in Grand-Halleux (Vielsalm). In de jaren '70 krijgt hij oogproblemen en vanaf 1983 is hij volledig blind. Hugo werkte jarenlang als commercieel en marketingdirecteur voor diverse binnen- en buitenlandse bedrijven. Daarnaast heeft hij altijd een grote interesse gehad voor alles wat met sport te maken heeft. Naast het organiseren van de Wereldbeker Driebanden, versloeg hij ook heelwat voetbal- en wielerwedstrijden. Schrijven zat Ugo duidelijk in het bloed en hij begon ook gedichten te schrijven en historische bijdrages voor week- en maandbladen. Het publiceren van een eerste boek bleef dan ook niet uit en in 1989 verschijnt zijn eerste dichtbundel "Myriam".
Nadien is Ugo eigenlijk niet meer gestopt met schrijven en zijn er nog heelwat boeken gevolgd. Zijn non-fictieboek "Historische gids voor België" is de start van een lange reeks. Later volgen in hetzelfde genre nog "De Oude Belgen", "Ces Belges, les plus braves", "De heidenen" en "Vrouwen, van godin tot slavin". Het bijzondere aan deze werken is dat ze gebruikt worden als studiemateriaal voor academici in tal van universiteiten in binnen- en buitenland maar ook voor het grote publiek heel vlot leesbaar zijn. Dat Ugo ook als romanschrijver zijn sporen meer dan verdiend heeft, bewijst volgende uitspraak van minister van Staat Mark Eyskens, nadat deze het eerste deel van de trilogie Het oculatum, “De vrouw met de luifelhoed” gelezen had: “Een boek dat je opent als een fles oude wijn en waarvan de geur je benevelt en de inhoud je fascineert.” Op dinsdag 22 februari 2011 werd het tweede deel van deze trilogie “De zon komt op in het westen” aan pers en publiek voorgesteld in het Stadhuis van Antwerpen op het Schoonverdiep (Leyszaal).

Wij vroegen Ugo of hij nog speciale toekomstplannen heeft? "Schrijven tot mijn laatste zucht! Ik wil het record breken van schrijvers als Tindemans (86 jaar) en Aster Berkhof (91 jaar)."

Veel schrijfplezier, Ugo en van harte gefeliciteerd met je onderscheidingen!